Main
Πρόσφατες εκδηλώσεις
Φωτισμοί
Συναυλίες
Συνέδρια
Artists managment
Τηλεοπτικές παραγωγές
Γραφικά
Επικοινωνία
 


Management
καλλιτεχνών

Η events production δραστηριοποιείται επίσης και στον χώρο της αντιπροσώπευσης καλλιτεχνών και συνεργάζεται με μεγάλα ονόματα του χώρου.
 

    
ΜΗΝΑΣ ΑΛΕΞΙΑΔΗΣ


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960

Σπούδασε πιάνο με την Μαρίκα Παπαϊωάννου και τον Γεώργιο Πλάτωνα , θεωρητικά και σύνθεση με τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Στην συνέχεια με υποτροφία της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (D.A.A.D.) σπούδασε σύνθεση με τον Guenter Becker στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής Robert Schumann του Ντύσελντορφ ,απ’όπου έλαβε το δίπλωμα του το 1986. Είναι παράλληλα πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών . Το 2000 αναγορεύτηκε διδάκτωρ Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών για τη διατριβή του με θέμα τις επιδράσεις της jazz στην λόγια ευρωπαϊκή μουσική κατά τη δεκαετία του 1920 .

Στο χώρο της jazz έχει κατά καιρούς παίξει – συνεργασθεί με μουσικούς όπως οι Chick Corea, Markus Stockhausen, Arild Andersen, Tony Lakatos , Cristoph Lauer, Ketter Bets, Matthias Bergmann, Matti Rajas ,Harry Sokal, Monika Linges , Günther Hampel, Sarah Fenwick, Shai Pecker, David Lynch

κ.α.

Από το 1984 που στράφηκε κυρίως στη σύνθεση , τα περισσότερα έργα του έχουν γραφτεί μετά από παραγγελίες και αναθέσεις φορέων όπως : Όπερα της Φρανκφούρτης , Μέγαρο Μουσικής Αθηνών , Εθνική Λυρική Σκηνή ,Καμεράτα, Ελληνική Ραδιοφωνία , Ορχήστρα των Χρωμάτων, Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής , Φεστιβάλ Πάτρας , Φεστιβάλ Ηρακλείου Κρήτης, Συμφωνική Ορχήστρα Πάζαρτζικ , Φιλαρμονική Δωματίου Καρλσρούης κλπ.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα , όλες τις Σκανδιναβικές χώρες , Κύπρο, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Τσεχία, Βουλγαρία ,Ισραήλ, Ιαπωνία, Ιταλία, , Ελβετία, Αυστραλία, ,ΗΠΑ, έχουν βραβευθεί , έχουν δισκογραφηθεί και μεταδοθεί από ραδιοφωνίες και τηλεοπτικά δίκτυα διεθνώς .Έχει συνθέσει μία όπερα (“Viva la vida”), μουσική συμφωνική , δωματίου , ηλεκτρονική , μουσική , για μπαλέτο, για θέατρο και κινηματογράφο, ενώ από το 1997 έχει συνθέσει και αυτοσχεδιάσει μουσική συνοδεία για την παρουσίαση πολλών ταινιών του διεθνώς βωβού κινηματογράφου.

Από το 1989 έως το 1995 ήταν παραγωγός στο 1ο και 3ο πρόγραμμα της ΕΡΑ. Από το 1992 έως το 1996 διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Καλαμάτας – από το 1989-2002 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών , από το 2002 μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής . Έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις του σε πανελλήνια και διεθνή μουσικολογικά συνέδρια – κέιμενα του έχουν δημοσιευτεί μεταξύ άλλων στα περιοδικά «Τζαζ», «Ήχος», «Τζαζ και Τζαζ», «Μουσικοτροπίες», και «Μουσικολογίες». Διδάσκει ως ειδικός επιστήμονας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΒΡΑΚΟΣ


Ο Δημήτρης Καβράκος είναι από τους πιο περιζήτητους μπάσους της Όπερας. Έκανε το
ντεμπούτο του στο ρόλο του Ζαχαρία ( Ναμπούκο ) στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Στην Ιταλία εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως μπάσος στο Ρέκβιεμ του Βέρντι στο Σπολέτο, και το 1976 την Αμερική, στο Έιβερυ Φίσερ Χωλ του Κέντρου Λίνκολν, στο έργο του Ρεφίτσε, Σικελία.

Από το 1980 είναι πρωταγωνιστής της Λυρικής Όπερας του Σικάγου και έχει ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους στις Όπερες Αϊντα, Λακμέ, Σαμψών και Δαλιδά, Μάκβεθ, Τα Παραμύθια του Χόφμαν, Υπνοβάτις, Καπουλέτοι και Μοντέκοι και Φιντέλιο.

Έχει εμφανιστεί επίσης στη Λυρική Όπερα του Σικάγου ως Τιμούρ στην παραγωγή του Ν. Χόκνεϋ Τουραντόρ, ως Γουώλτον στους Πουριτανούς και ως Γκρεμίν στον Ευγένιο Ονιέγκιν. Στην Μετροπόλιταν Όπερα συνέπραξε στις παραγωγές Λουίζα Μίλλερ, Ντον Τζοβάννι και Τουραντόρ. Εμφανίστηκε στην Όπερα της Νάπολης ως Ντον Κάρλος στη Λουκρητία Βοργία, σε συανυλιακή παρουσίαση του Οθέλλου του Βέρντιμε την Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου και στο Κάρνεγκι Χωλ της Νέας Υόρκης υπό τη διεύθυνση του Γκεόργκ Σόλτι, στην Όπερα του Κολοράντο στον Ντον Κάρλος και στην έναρξη του Φεστιβάλ Όπερας του Λονδίνου στον Ναμπούκο του Βέρντι.

Συνέπραξε με την Ορχήστρα Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης της Μαδρίτης υπό τον Ραφαέλ Ντε Μπούργκος. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ της Αιξ Αν Προβάνς και στο Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ στον Ντον Τζοβάννι και στους Γάμους του Φιγκαρό.

Εγκαινίασε την περίοδο 1996-97 περιοδεύοντας με το Τεάτρο Κομουνάλε της Φλωρεντίας στην Ιαπωνία, όπου τραγούδησε το ρόλο του Ραμσή στην Αϊντα. Εξαίρετη επιτυχία σημείωσαν οι ερμηνείες του στους ρόλους του Λορέντζο (Καπουλέτοι και Μοντέκοι) στη Βαστίλλη, του Πιμέν (Μπορίς Γκοντουνόφ) και Σαμψών (Σαμψών και Δαλιδά) στο Μπουένος Άϊρες. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του κατά την περίοδο 1997-98 υπήρξαν στη Σκάλα του Μιλάνου, στο Παρίσι, στη Σεβίλλη και στη Μετροπόλιταν Όπερα καθώς και στο Δημοτικό Θέατρο του Ρίο Ντε Τζανέιρο.

Έχει εμφανιστεί πολλές φορές στη Μετροπόλιταν Όπερα, στη Λυρική Όπερα του Σικάγου, στο Κόβεν Γκάρντεν, στην Όπερα του Παρισιού, στο Τεάτρο Κομουνάλε της Φλωρεντίας, στην Όπερα της Ρώμης, στη Μπολόνια, στο Μπορντώ, στη Μασσαλία, στη Γένοβα και στην Κολωνία.

Ως πρωταγωνιστής έχει συμπράξει με μεγάλα φεστιβάλ όπως του Σάλτσμπουργκ, του Μπέργκετς της Αιξ αν Προβάνς και του Γκλάιντμπορν. Ως συναυλιακός καλλιτέχνης έχει ερμηνεύσει έργα με τις Συμφωνικές Ορχήστρες του Σικάγου, του Κλίβελαντ, της Μινεσότα, του Μόντρεαλ, του Σινσινάτι, του Άμστερνταμ και του Παρισιού, υπό τη διεύθυνση αρχιμουσικών όπως Τ.Κόνλον, Σ. Ντυτουά, Ε. Βάαρτ, Μ. Χάιτνικ, Τ.Πατανέ, Χ. Ρίλλινγκ, Γ. Σόλτι και Ρ. Μούτι.

Εγκαινίασε την περίοδο 1998-99 ερμηνεύοντας τον Τιμούρ (Τουραντόρ) με την Συμφωνική Ορχήστρα του Μιλγουόκι, ρόλο που επανέλαβε με την Εθνική Όπερα του Παρισιού (1999). Στην Ευρώπη ερμηνεύει τον Λορέντζο (Καπουλέτοι και Μοντέκοι), τον Ραϊμόντο (Λουτσία ντι Λαμερμούρ) και τον Ραμσή (Άϊντα) στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας.

Ηχογράφησε τη Νόρμα με το VARA RADIO (1999) και την Επιστροφή της Ελένης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Ερμήνευσε το ρόλο του Παγκάνο (Οι Λομβαρδοί στην Α΄Σταυροφορία) και συμμετείχε στην παρουσίαση του Στάμπατ Μάλρε του Ροσσίνι (2000)

Συμπρωταγωνιστεί με τους διάσημους καλλιτέχνες Placido Domingo, Luciano Pavarotti ,Hose Karreras κ.λ.π.
 

ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

Από την παιδική της ηλικία το τραγούδι υπήρξε γι’ αυτήν αγαπημένη απασχόληση και εσωτερική ανάγκη. Η έφεσή της σ’ αυτό την οδήγησε λίγο αργότερα - κατά την εφηβεία της – να γίνει μέλος της χορωδίας του «Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής». Χάρη στην πλούσια κοντράλτο φωνή της έγινε γρήγορα σολίστ. Στο βιβλίο της για τον Μίκη Θεοδωράκη η μουσικός και συγγραφέας Γκαίηλ Χολστ έγραψε για τη φωνή της Μαρίας: «Η Φαραντούρη είναι το κάτι άλλο. Δεν είναι απλώς μία μεγάλη φωνή. Είναι έξω από ρομαντικούς αισθησιασμούς, ενώ συγχρόνως είναι απόλυτα συναισθηματική. Μπορεί να συγκινεί χωρίς να προκαλεί. Ζεστή, βαθιά και θηλυκή». Σ’ αυτόν τον Σύλλογο την άκουσε ο Μίκης Θεοδωράκης, στα 16 της, να τραγουδά ένα δικό του τραγούδι, τον «Καημό». Ήταν τόσο βαθιά η εντύπωση που του προκάλεσε η νεαρή τραγουδίστρια, ώστε της είπε: «Εσύ θα γίνεις η ιέρεια μου!».

Μια παρόμοια εικόνα δίνει μερικά χρόνια αργότερα στο βιβλίο του «Η Μέλισσα και ο Αρχιτέκτονας» ο Φρανσουά Μιτεράν. Ο Γάλλος Πρόεδρος, καταγράφοντας τις εντυπώσεις του από τη συναυλία του Θεοδωράκη, αναφέρει: «Η Μαρία ιερατική με το ανατολίτικο φόρεμά της, περιφρονώντας τις σκηνικές πόζες, όρθια, με τα μπράτσα κολλημένα πάνω στο κορμί, με το δεξί μονάχα χέρι ν’ ακολουθεί το ρυθμό, κυριαρχούσε με την κοντράλτο φωνή της πάνω από την ορχήστρα. Έτσι φαντάζομαι την Ήρα, δυνατή, αγνή και άγρυπνη».

Στο πλευρό του Μίκη Θεοδωράκη, που μεταμόρφωσε ριζικά τη σύγχρονη ελληνική μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι, η Μαρία Φαραντούρη έκανε γνωστούς στο ελληνικό κοινό τους μεγάλους Έλληνες ποιητές Σεφέρη, Ελύτη κ.α. Αυτό το μουσικό-πολιτιστικό κίνημα αναπτύχθηκε μέχρι το στρατιωτικό πραξικόπημα του ΄67. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, η μουσική του Θεοδωράκη απαγορεύθηκε, ο ίδιος συνελήφθη και η Μαρία έφυγε για το Παρίσι. Μόνη με την ορχήστρα της έγινε σύμβολο αντίστασης και ελπίδας, δίνοντας χιλιάδες συναυλίες στην Ευρώπη και την Αμερική και κράτησε ζωντανή τη μουσική του Μίκη με ηχογραφήσεις, που ακούγονταν από το BBC και τη Deutsche Welle. Ο διεθνής Τύπος την ονόμασε «Τζόαν Μπαέζ της Μεσογείου» και της αφιέρωσε διθυραμβικές κριτικές. Με την πτώση της χούντας ο Μίκης και η Μαρία επέστρεψαν στην Ελλάδα, όπου έδωσαν μεγάλες στιγμές στο ελληνικό κοινό, μετά από επτά χρόνια καταπίεσης. Πενήντα χιλιάδες ήταν μόνον όσοι παρακολούθησαν το «Canto General» του Μίκη σε ποίηση Pablo Neruda στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Ένα έργο που η Μαρία σφράγισε με την ερμηνεία της, όπως και τα εξίσου κορυφαία έργα του συνθέτη «Κατάσταση Πολιορκίας», «Μαουτχάουζεν», «Romancero Gitano», «Μυθιστόρημα», «Ένας Όμηρος» γραμμένα γι αυτήν.

Πάντα πιστή στο δρόμο που είχε χαράξει έως τότε, η Μαρία άρχισε ν’ ανοίγει το ρεπερτόριό της μετά το 1976. Ο δίσκος της «Τραγούδια Διαμαρτυρίας» γίνεται χρυσός. Μελετά τραγούδια του Μπέρτολντ Μπρεχτ και δίνει παραστάσεις στη Γερμανία και την Ελλάδα με τον κορυφαίο ηθοποιό του «Berliner Ensemble» Έκερχαρτ Σαλ. Την ίδια εποχή ο άλλος Έλληνας συνθέτης, ο Μάνος Χατζιδάκις, της εμπιστεύεται νέα έργα του κι εκείνη δίνει απαράμιλλες ερμηνείες σημαδεύοντας με τη φωνή της την «Εποχή της Μελισσάνθης» και τα «Παράλογα».

Με συνειδητές επιλογές η Μαρία Φαραντούρη πέτυχε από νωρίς να έχει καλλιτεχνική αυτονομία, ως μία αυτόφωτη καλλιτεχνική οντότητα. Η φήμη της υπερέβη τα ελληνικά σύνορα από τα πρώτα της βήματα και οι συνεργασίες της με διεθνείς προσωπικότητες της τέχνης ήταν η φυσική εξέλιξη της καριέρας της. Όταν ζούσε αυτοεξόριστη στο Λονδίνο συνεργάστηκε με τον διάσημο κιθαρίστα

John Williams, ηχογραφώντας το «Romancero Gitano» σε μια εκτέλεση για φωνή και κιθάρα. Στα επόμενα χρόνια θα συνοδευτεί πολλές φορές από σπουδαίες ορχήστρες, όπως τη Φιλαρμονική του Ισραήλ, υπό τη διεύθυνση του μεγάλου μαέστρου Ζούμπιν Μέτα, όταν τραγούδησε στο Ηρώδειο το «Μαουτχάουζεν». Το 1982, σ’ ένα άνοιγμα φιλίας και ειρήνης μεταξύ των δύο λαών, συνεργάστηκε με τον Τούρκο διανοούμενο και συνθέτη Ζυλφί Λιβανελί. Η γνωριμία της με τον Κουβανό συνθέτη Λέο Μπράουερ κατέληξε σε δισκογραφική συνεργασία επάνω σε διεθνές ρεπερτόριο και τραγούδια του Βαγγέλη Παπαθανασίου, γραμμένα ειδικά για τη φωνή της, ενώ λίγο αργότερα έδινε συναυλίες με τον Λούτσιο Ντάλλα στο Κάπρι.

Και ενώ η συνεργασία της με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεχίζεται σε νέα έργα του μεγάλου μουσουργού, η Μαρία Φαραντούρη επιδιώκει, συγχρόνως, την επαφή με τη νεώτερη γενιά των Ελλήνων συνθετών. Στο πλαίσιο αυτό ερμηνεύει το έργο του Περικλή Κούκου σε ποίηση Χριστόφορου Χριστοφή, «Ημερολόγιο για Περαστικούς στα Τέλη του Αιώνα», στο Μέγαρο Μουσικής. Από το 1975 άλλωστε είχε ερμηνεύσει τα πρώτα τραγούδια της νεαρής τότε, καταξιωμένης σήμερα συνθέτριας κινηματογραφικής μουσικής, Ελένης Καραϊνδρου. Την τελευταία πενταετία, τις περιοδείες της στο εξωτερικό πλαισιώνει το βερολινέζικο γκρουπ «Berliner Instrumentalisten»,με τους οποίους δίνει μια άλλη διάσταση και προέκταση σε τραγούδια της παραδοσιακής, ρεμπέτικης και της βυζαντινής μας μουσικής, καθώς και στο παλαιότερο και σύγχρονο έντεχνο, ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο. Ο ξένος Τύπος υποδέχεται την επιστροφή της με υμνητικές κριτικές και σχόλια όπως: «Η ερμηνεύτρια παραμένει πιστή στο υψηλό καλλιτεχνικό και ηθικό της επίπεδο. Η ερμηνεία της είναι πάντα σεμνή, αληθινή και επιβλητική. Δεν άλλαξε καθόλου η παράξενα ογκώδης, ζεστή και ανάγλυφη φωνή, που ακόμα και στο πάθος της παραμένει ψύχραιμη, σταθερή και συγχρόνως δυνατή και απαλή». (Berliner Zeitung, 19.11.97). Το εγκυρότερο γερμανικό μουσικό περιοδικό «Stereoplay» ανακηρύσσει το cd της «ΑΣΜΑΤΑ», Δίσκο του Μήνα του `98, λίγες μόλις ημέρες μετά την κυκλοφορία του στην Ευρώπη.

Δύο χρόνια αργότερα συνεργάζεται δισκογραφικά με την πρωτοποριακή συνθέτιδα Λένα Πλάτωνος, η οποία επέστρεψε στη δισκογραφία μετά από απουσία αρκετών χρόνων με την «Τρίτη Πόρτα», γραμμένη για την Μαρία Φαραντούρη. Το καλοκαίρι του 2001 παρουσιάζει στο Ηρώδειο με τη σύμπραξη της Ορχήστρας Χρωμάτων υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη το πρόγραμμα «Ένας Αιώνας Ελληνικό Τραγούδι», πλαισιωμένη από έξι νέα παιδιά, για την επιλογή των οποίων έγινε ειδική ακρόαση. Η συναυλία αυτή κυκλοφόρησε σε cd τον Δεκέμβριο του 2001 από την εταιρεία LEGEND και μέσα σε δύο μήνες έγινε χρυσό.

Κατά την τριετία `90-`93, η Μαρία Φαραντούρη αποδεχόμενη το κάλεσμα του ιστορικού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου, διετέλεσε βουλευτής Επικράτειας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑ

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη .Τέλειωσε με άριστα τις σπουδές της στο βιολοντσέλο , στο Κρατικό Ωδείο της Θεσσαλονίκης. Τότε κάνει τα πρώτα της βήματα ως μουσικός και συνεργάζεται με τον Νίκο Παπάζογλου στη καλοκαιρινή του περιοδεία .Ξεκινάει επαγγελματικά το τραγούδι κάνοντας συγχρόνως μαθήματα φωνητικής με την Τζούλι Μασσίνο στη Θεσσαλονίκη και τη Μαίρη Κωνσταντάρα στο Ωδείο Αττικής.

Συνεργάζεται με πολλούς και σημαντικούς καλλιτέχνες , και το 1994 παρουσιάζει την πρώτη της δισκογραφική δουλειά της με τίτλο «Μπλε Ταξίδια» . Ένα χρόνο μετά έρχεται το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ με τίτλο «Αμάν και Γιαλέλι» .Ήδη πατάει γερά στο δισκογραφικό στερέωμα και τέσσερα χρόνια μετά , με το άλμπουμ «Ίδια μάτια άλλο βλέμμα» είναι πια μια από τις επιτυχημένες και αξιόλογες τραγουδίστριες .Με τις ερμηνευτικές της δυνατότητες αλλά και την σκηνική της παρουσία έχει κερδίσει τις πιο θετικές κριτικές.

Τους τελευταίους μήνες του 2000 συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη σε μια κοινή πολύ επιτυχημένη περιοδεία ..

Οι δύο πρώτοι μήνες του 2001 τη βρίσκουν στο «ΖΟΟΜ» να συνεργάζεται με την Ηρώ σε ένα πρόγραμμα που σφραγίστηκε με τεράστια επιτυχία .

Το επόμενο σκαλί την πάει ακόμη πιο ψηλά !…

Συνεργάζεται με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στη σκηνή του ΔΙΟΓΕΝΗΣ studio και όλα δείχνουν πως εξελίσσεται με τον καλύτερο τρόπο !

Η Ελένη Πέτα , το καλοκαίρι του 2001 ξανασυνεργάζεται με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και σημειώνουν τεράστια επιτυχία στη μεγάλη περιοδεία που κάνουν σε όλη την Ελλάδα .

Το χειμώνα του 2001 η Ελένη Πέτα εμφανίζεται (από τις 2Νοεμβρίου ) στο «ΦΩΣ» παρέα με με μια πετιχημένη και δοκιμασμένη ομάδα .Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης και η Ηρώ βρίσκονται για μια ακόμη φορά στο πλευρό της δημιουργώντας ένα σχήμα… μοναδικό.

Το 2002 συμμετέχει στο Soundtrack της νέας ταινίας της Λουκίας Ρικάκη «Λόγια της Σιωπής» όπου ερμηνεύει το τραγούδι των τίτλων. Πρόκειται για μια ταινία που έχει σαν θέμα της την νοηματική γλώσσα , την γλώσσα των κωφών .Η Ελένη συμμετείχε αφιλοκερδώς σε αυτό το ντοκυμαντέρ , τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν για το Πανελλήνιο Σύλλογο Κωφών.

Το καλοκαίρι του 2002 την βρίσκει σε περιοδεία σ’ολόκληρη την Ελλάδα με την Ηρώ , ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει τα νέα της τραγούδια .

Η νέα δισκογραφική της δουλειά με το τίτλο «Η καλύτερη μέρα είναι αυτή που στα όνειρα αντέχει» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2002 της οποίας συνθέτης και ενορχηστρωτής είναι ο Αντώνης Μιτζέλος και στιχουργός η Ελένη Ζιώγα. Παράλληλα , η Ελένη μαζί με τον Νίκο Ζιώγαλα και τους Μπλε παρουσίασαν ένα πολύ πετυχημένο πρόγραμμα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο για δύο μήνες .

Η άνοιξη του 2003 την βρίσκει στο House of art για τέσσερις εμφανίσεις 28,29 Μαρτίου και 4,5 Απριλίου , ενώ παράλληλα ετοιμάζεται για την καλοκαιρινή της περιοδεία.